Μειώνονται οι γάμοι κι αυξάνονται τα διαζύγια στην Ελλάδα

Σύμφωνα με σημερινό ρεπορτάζ του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, τα στατιστικά στοιχεία του 2004 εμφανίζουν την Ελλάδα 3^η απ’ το τέλος στην Ευρώπη σε αριθμό γάμων σε σχέση με τον πληθυσμό της και τρίτη (από την αρχή φυσικά) σε αριθμό διαζυγίων.

Με λίγα λόγια οι Έλληνες δεν θέλουν πλέον να είναι παντρεμένοι. Αφού δύσκολα παντρεύονται, σε σημαντικά μεγαλύτερη ηλικία απ’ ότι πριν θα έλεγα εγώ, και εύκολα χωρίζουν. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Στον τελευταίο γάμο που παραβρέθηκα κάπου σ’ ένα ξωκλήσι κοντά στη Φλώρινα ο ιερέας που τέλεσε το γάμο, που ήταν και πνευματικός του ζευγαριού, μετά τις ευχές του είπε στο ζευγάρι (σε ελεύθερη απόδοση):

«Από σήμερα παιδιά μου παύει να υπάρχει το εγώ και θα υπάρχει το εμείς. Σ΄ αυτό συνίσταται το μυστήριο του γάμου, με τη βοήθεια της Θείας Χάριτος δύο εγώ μετατρέπονται σ’ ένα εμείς.»

Πόσοι όμως απ’ τους σημερινούς Έλληνες κατανοούν, σε τι συνίσταται πραγματικά το μυστήριο του γάμου, και πόσοι είναι διατεθειμένοι να το κάνουν τρόπο ζωής;

Δυστυχώς το πρόβλημα ξεκινά απ’ τη μικρή ηλικία, όπως λέει ο π. Παύλος Ιωάννου Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με τέτοιο τρόπο ώστε τα κάνουμε κακομαθημένα και εγωκεντρικά. Δεν μαθαίνουν τι θα πει αγάπη, αυτοθυσία, κατανόηση, ευθύνη. Δε μαθαίνουν τι θα πει συγχωρώ, ζητώ συγγνώμη, μοιράζομαι, συνεργάζομαι, υποχωρώ, συμβιβάζομαι, βοηθώ, συμπαραστέκομαι. Μια τέτοια ανατροφή είναι βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια του μελλοντικού τους γάμου.

Το πρόβλημα συνεχίζεται στα πρότυπα και τις συνήθειες που προβάλλονται με όλους τους τρόπους στη σύγχρονη κοινωνία. Ο νέος άνθρωπος, θέλοντας και μη, μαθαίνει να επιδιώκει τη μεγαλύτερη δυνατή απόλαυση με το μικρότερο δυνατό προσωπικό κόστος. Οι έννοιες εγκράτεια, άσκηση, πνευματική ζωή, ηθικές αξίες θεωρούνται απ’ τους πολλούς παρωχημένες και λοιδωρούνται.

Ο συνδυασμός αυτών των δύο καταστάσεων οδηγεί σε λάθος επιλογή συντρόφου το νέο άνθρωπο. Τον κάνει να διαλέγει το σύντροφο, που πιστεύει ότι θα του προφέρει τη μεγαλύτερη δυνατή απόλαυση (κάθε είδους) με τα λιγότερα δυνατά προβλήματα. Επίσης τον οδηγεί να παντρεύεται για λάθος λόγους. Πχ. για τη πιο άνετη απόλαυση του σωματικού έρωτα, τη συνένωση εισοδημάτων, την εξυπηρέτηση στις οικιακές ανάγκες, το καλό φαγητό κλπ. Φυσικά σε μια τέτοια εικόνα πολύ δύσκολα εντάσσεται η τεκνοποιία και η ανατροφή παιδιών.

Αφού λοιπόν ο σύγχρονος άνθρωπος έχει παντρευτεί κατά κανόνα το λάθος άνθρωπο για λάθος λόγους, κυρίως για λόγους απόλαυσης, όταν έλθουν οι δυσκολίες σκοντάφτει. Όσο κι αν προσπαθεί να υπερβεί τον εγωισμό του και να προσπαθήσει να συνεργαστεί με τον ή τη σύντροφό του για να ξεπεράσουν τις δυσκολίες, δεν τα καταφέρνει γιατί δεν έχει μάθει στα δύσκολα. Γρήγορα λοιπόν σκέφτεται μήπως ήταν καλύτερα μόνος του. Κι έτσι ο ταλαίπωρος γάμος καταλήγει σε διαζύγιο.

Μόνο η πνευματική παιδεία που έχουν μερικοί νέοι απ’ τις οικογένειές τους κι η Θεία Χάρις απ’ το μυστήριο του γάμου συγκρατούν κάποιες οικογένειες, που αποτελούν μια μικρή όαση στο σύγχρονο κοινωνικό χάος.

Αλίμονο στους νέους που παντρεύτηκαν χωρίς την ευλογία του Θεού και άφησαν και τα παιδιά τους αβάπτιστα, πια θα είναι η δύναμη που θα συγκρατήσει αυτή την οικογένεια;

(Σχόλια Νίκος Κοπελιάς 29 Σεπ. ’06).

Το νομοσχέδιο για την εκκλησιαστική δικαιοσύνη

Σχέδιο νόμου παρουσίασε η Υπ. Παιδείας

ert.gr

14 Σεπ.’06.

Αλλαγές και αυτοματοποιημένες διαδικασίες περιλαμβάνει το νομοσχέδιο για τα εκκλησιαστικά δικαστήρια το οποίο παρουσίασε σήμερα η Υπουργός Παιδείας.

Αλλαγές και αυτοματοποιημένες διαδικασίες περιλαμβάνει το νομοσχέδιο για τα εκκλησιαστικά δικαστήρια το οποίο παρουσίασε σήμερα η Υπουργός Παιδείας. Το τελικό κείμενο ήταν αποτέλεσμα των εργασιών μικτής επιτροπής επιστημόνων στελεχών του υπουργείου Παιδείας και της εκκλησίας, και όπως επισήμανε η κ. Γιαννάκου προβάλλει την ιδιαιτερότητα της απονομής της εκκλησιαστικής δικαιοσύνης λόγω των διαφορετικών σκοπών τους οποίους το κυρωτικό σύστημα της Εκκλησίας επιδιώκει, σε σύγκριση με εκείνο της Πολιτείας. Το νομοσχέδιο θα δοθεί σε όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς για να εκφράσουν τις προτάσεις τους, ενώ ήδη έχει σταλεί στην Ιερά Σύνοδο για να εξεταστεί από την ιεραρχία.

Τα σημαντικότερα σημεία

Οι σημαντικότερες καινοτομίες που παρουσιάζει το νέο νομοσχέδιο είναι:

Η συστηματοποίηση της ύλης της εκκλησιαστικής δικονομίας με βάση τη σειρά των διαδοχικών σταδίων της εκκλησιαστικής δίκης με αφετηρία τη συγκρότηση και την αρμοδιότητα των εκκλησιαστικών δικαστηρίων και κατάληξη τη σχέση της με τη δίκη ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων.

Η κατάργηση της περιορισμένης προφορικής μαρτυρίας και η υποχρέωση του μάρτυρα να εμφανίζεται ενώπιον του ακροατηρίου.

Στον εγκαλούμενο παρέχεται το δικαίωμα να παρίσταται όχι μόνο με συνήγορο, αλλά και δια συνηγόρου, δηλαδή να εκπροσωπείται στο δικαστήριο χωρίς να είναι ανάγκη να προσέλθει ο ίδιος. Κατά την επιλογή του συνηγόρου έχει το δικαίωμα να διορίσει είτε κληρικό, είτε δικηγόρο.

Κατά τη συγκρότηση των επισκοπικών δικαστηρίων προβλέπεται τα δύο τακτικά μέλη εκτός του μητροπολίτη να μη διορίζονται από το μητροπολίτη, όπως γίνεται τώρα, αλλά να εκλέγονται από τους κληρικούς της μητρόπολης. Ορίστηκε επίσης ότι αποφασιστική ψήφο θα έχουν και τα τρία μέλη του δικαστηρίου ώστε οι δύο κληρικοί να μετέχουν ουσιαστικά στην έκδοση της απόφασης.

Επιμερίζονται οι εξουσίες που συγκεντρώνει κατά το ισχύον δίκαιο στο πρόσωπό του ο μητροπολίτης, να ασκεί δηλαδή τη δίωξη, να διενεργεί την ανάκριση και να εκδικάζει ο ίδιος την υπόθεση.

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου, τη δίωξη ασκούν ειδικά όργανα που συνιστώνται: ο πρωτέκδικος για τους αρχιερείς και οι έκδικοι των μητροπόλεων για τους λοιπούς κληρικούς και τους μοναχούς τα οποία ορίζουν και τους ανακριτές.

Λαμβάνεται πρόνοια με σειρά διατάξεων για την εξασφάλιση του αδιάσπαστου της ανάκρισης και της ενότητας στην κρίση των υποθέσεων. Έτσι, καθιερώνεται δικαίωμα του ανακριτή να διεξάγει το έργο του και εκτός της έδρας του μέσα στην περιφέρεια άλλης μητρόπολης.

Εισάγεται για πρώτη φορά στην εκκλησιαστική δικονομία το ένδικο μέσο της αίτησης αναίρεσης και συνιστάται αναιρετικό δικαστήριο.

Τέλος η χάρη απονέμεται μόνο με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου χωρίς να απαιτείται πλέον Προεδρικό Διάταγμα, κάτι που είχε στο παρελθόν προκαλέσει αμφισβητήσεις ως προς το αν ο υπουργός Παιδείας διενεργεί, υποβάλλοντας την πρόταση για την έκδοση του Διατάγματος, έλεγχο νομιμότητας.

ΝΕΤ-ΑΠΕ             Δημήτρης Αλεξόπουλος

Επιτέλους μετά από 75 περίπου χρόνια γίνεται εκσυγχρονισμός σ’ ένα θεσμό που κατά περιόδους έχει πολύ ταλανίοει το πλήρωμα της  Εκκλησίας κι έχει σκανδαλίσει το ποίμνιό της.

Με το νέο νομικό πλαίσιο θ’ αποδίδεται δικαιοσύνη στις περιπτώσεις κανονικών παραπτωμάτων των κληρικών ανεξαρτήτως βαθμού, που το αποτέλεσμά της δεν θ΄ αμφισβητούνται ούτε απ’ τους ίδιους τους κληρικούς ούτε απ’ την κοινή γνώμη.

Θα σταματήσει έτσι η προσφυγή των κληρικών στα λαϊκά δικαστήρια κατά των αποφάσεων των εκκλησιαστικών δικαστηρίων, που οδηγούσε σε διασυρμό της Εκκλησίας και κωμικοτραγικές καταστάσεις, όπως να βρίσκονται δύο μητροπολίτες στην ίδια Μητρόπολη.

Το νέο νομικό πλαίσιο πέραν της αντικειμενικότητας εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό και τα δικαιώματα των παραπεμπόμενων στην εκκλησιαστική δικαιοσύνη κληρικών, αφού εξασφαλίζονται δικονομικές συνθήκες παρόμοιες μ’ αυτές των ποινικών δικαστηρίων, όπως η διάκριση μεταξύ του ασκούντος τη δίωξη (έκδικος) και του προέδρου του δικαστηρίου (Μητροπολίτης) κι η εκλογή των υπολοίπων μελών του δικαστηρίου, τα οποία επιπλέον θα έχουν δικαίωμα ψήφου.

(Σχόλια Νίκος Κοπελιάς - Κοζάνη 21.09.2006)